Soğuk Savaş

Kırıldığında sesin yükselmiyor, tam tersine kısılıyor. Mesajlar kısalıyor, "Tamam"ların sonuna nokta geliyor, son görülmen açık ama cevapların gecikiyor. Ne hissettiğini söylemek yerine, karşı tarafın bunu fark etmesini bekliyorsun.

Bunun altında genelde şu düşünce var: "Beni gerçekten önemsiyorsa anlar." Ya da: "Söylesem de bir şey değişmeyecek." Belki geçmişte duygularını dile getirdiğinde karşılık bulamadın. Sessizlik bu yüzden hem bir kalkan hem de bir mesaj oluyor.

Sorun şu ki sessizlik çok farklı okunabiliyor. Sen "Kırıldım" demek isterken karşı taraf "Bana ceza veriyor" diye anlayabiliyor ve savunmaya geçiyor. Ya da gerçekten neyin yanlış gittiğini bilmeden günlerce tahmin yürütüyor.

Duygularını hemen söze dökmek zor geliyorsa bir ara yol dene: "Şu an konuşmaya hazır değilim ama kırgınım, yarın konuşalım." Bu tek cümle, soğuk savaşı bir ateşkese çevirir. Hem sana alan açar hem de karşındakini belirsizlikte bırakmaz.